82 ) و الصفحة الأخيرة بيضاء . و منه المجلّدات الأول و الثاني ، و الثالث و الخامس و الثامن ، في الرباط . كتب في آخر سورة « طه » أنه فرغ من تفسيرها في 15 رمضان 880 و في شستربتى و الظاهرية و الزيتونة و دار الكتب مجلّدات متفرقة منه . و في مكتبة مدرسة بشيرأغا بالمدينة نسخة منه قريبه من الكمال . قال صاحب الأزهار الطيبة النشر - خ : له « حاشية على المحرّر في الفقه ، و لم أجد له ترجمة » . » . ( 1323 ) 94 / 13 « هلّا شققت . . . ؟ » . نگر : كشف الاسرار ، ج 2 ، ص 643 . ( 1324 ) 94 / 19 و 20 « اللّهمّ وال من والاه . . . و اخذل من خذله » . از بخش « من عاداه » از دستنوشت ( حاشية ) جز اندكى خوانده نمىشود . در بارهء اين عبارات شريف پيشتر سخن گفته‌ايم . ( 1325 ) 95 / 1 و 2 « كى « سلم » بفتح ميم مىخوانذ » . نگر : مجمع البيان ، ج 3 ، ص 144 . ( 1326 ) 95 / 17 « زرهى از آن شخصى از همسايهء خوذ » . آيا « همسايه » را به جاى « همسايگان » به كار برده است ؟ ( 1327 ) 95 / 21 « نستذم » . در دستنوشت : « نستدم » . ( 1328 ) 95 / 22 « سراى » . حركتگذارى در دستنوشت چنين است . ( 1329 ) 95 / 23 « ميان » . چنين است در دستنوشت ؛ البتّه در گذاردن حركات هم - به ويژه در پس و پيش‌شدن‌ها - در دستنوشت كم دقّتى هست ؛ آيا « زبر » از آن « ي » نبوده ؟ ( 1330 ) 95 / 23 « پى آورديم » . « پى آوردن » : دنبال كردن نشان پاى . برداشتن ايز . « زكريا به آن درخت در شد ، ايشان پى همى آوردند چون به آنجا رسيدند ، گفتند ندانيم اكنون كجا شد » . ( ترجمهء طبرى بلعمى ) . ( لغتنامهء دهخدا ) . [ ضمنا : ايز برداشتن : از اثر پاها بر زمين دنبال كسى به قصد يافتن او رفتن . از : لغتنامهء دهخدا ] . ( 1331 ) 96 / 2 « جدال كنى » چنين است در دستنوشت . گويى يكباره به طرز و خطاب سخن « بنو ظفر » انصراف يافته است . ( 1332 ) 96 / 5 « جبرئيل » . در دستنوشت : « جبرئيل » ( بىهيچ نشان و نقطة در حرفهاى پنج و شش ) . ( 1333 ) 96 / 5 و « . . . ؛ اين آيت آورد . » . خوانندهء پژوهنده را مىسزد كه در نگرد به : تفسير كنز الدّقائق ، ج 3 ، ص 532 و 533 . ( 1334 ) 96 / 10 « هنجار » . « هنجار » : در اينجا يعنى : راه و طريق . در سنسكريت sancara بوده است به معناى « گشتن ، گرديدن ،